Alledaagse film

Alledaagse film

Voordat we de documentairefilm Alledaagse Waanzin daadwerkelijk gaan filmen, hebben we met heel veel deskundigen en betrokkenen gesproken. Uren aan beeldmateriaal en pagina’s vol research als resultaat. Hieruit rolde de rode draad van onze film en de lijn die wij willen gaan volgen. Een film over jongeren en psychoses, filmisch en informatief, die het probleem bespreekbaar moet maken en laten zien hoe je positief herstelt: dat is ons doel. 

In de documentaire Alledaagse Waanzin volgen wij Ivor in zijn alledaagse strijd tegen de psychose (waanzin), als wel tegen het huidige beeld/ taboe dat heerst op deze psychiatrische aandoening (waanzin). Leidraad in de documentaire zijn de vijf fasen van psychose en herstel. Waarbij Ivor terugkeert naar zijn periodes van psychose, wanen en hallucinaties en hij zijn genetische aanleg, cannabisgebruik en (jeugd) trauma’s onder ogen ziet en vervolgens een plek geeft. Dat is nog maar het begin..

“Binnen de psychiatrie worden psychoses als The Last Frontier beschouwd.” – Professor Jim van Os, Hoogleraar Psychiatrische Epidemiologie.

Waar afwijkingen als depressies de afgelopen jaren steeds bespreekbaarder zijn geworden, blijken psychiatrische aandoeningen als psychoses nog altijd een topic waarover niet gemakkelijk gesproken wordt.

Dit ervaart Ivor op dagelijkse basis. Hoewel Ivor momenteel niet meer lijdt aan wanen of hallucinaties zijn de bijwerkingen van zijn antipsychotica medicijnen duidelijk zichtbaar. Collega’s merken al gauw op dat Ivor trilt, zijn stem soms omslaat en hij opvallend hakkerige motoriek heeft. Binnen zijn vriendengroep kan hij er gelukkig makkelijker over praten, maar dit neemt niet weg dat hij nog altijd in de angst leeft om weer psychotisch te worden.

“Die rare stofjes in je hersenen, die kunnen gekke dingen gaan doen.” – Psychiatrisch verpleegkundige Albert Koffeman.

Op weg naar positief herstel

Na zijn psychose komt er plaats voor bezinning/acceptatie, maar ook van een interne strijd. Wanneer ben je psychotisch? Wanneer ben je weer gezond? Hoe voorkom ik een psychose in de toekomst? Er zijn verschillende vormen van geestelijke zorg die hierop toepasbaar zijn. Het onder controle houden van denkpatronen door cognitieve gedragstherapie, praatgroepen, maar ook medicatie (antipsychotica) spelen hierbij een rol. Een nieuwe dagelijkse routine.

Ivor’s leven vraagt om structuur en regelmaat. Elke ochtend wordt hij wakker, slikt zijn medicatie, gaat naar de psychiater of sluit aan bij zijn praatgroep om zodoende te werken naar herstel, daarnaast moet er ook nog plaats zijn voor een sociaal leven, vrienden/familie/relaties. Ook daar voert Ivor en strijd: Waar ligt de grens van middelengebruik zoals drank en drugs? Wat kan er niet? Wat kan er nog wel?

Bespreekbaar maken
Het bespreekbaar maken van psychoses heeft op zichzelf een positieve uitwerking hebben op het herstel van iemand met een psychose, zo onderstrepen o.a. prof. Jim van Os en psychiatrisch verpleegkundige Albert Koffeman.

Daarnaast dient een prognose een toekomstperspectief te bieden. Er moet ruimte zijn om te herstellen van een psychose waarbij de 3’R’s (Rust, reinheid en regelmaat), praatgroepen, medicatie en jezelf (deels) opnieuw leren kennen cruciaal zijn. De vijf fasen van psychose en herstel zijn daarbij uitgangspunt. Maar wat houden die vijf fasen eigenlijk precies in? Hoe maak je zo’n complex en gevoelig onderwerp bespreekbaar? En waarom zijn de 3’R’s belangrijk?

Vijf fasen van psychose en herstel

  1. De vroege fase (Cannabisgebruik, genetische factoren, trauma’s, social defeat)
  2. Overweldigd zijn (manisch gedrag, ervaren van wanen, afstoten van omgeving)
  3. Verwarring (De ‘outburst’)
  4. Vallen en opstaan (De 3’R’s: Rust, Reinheid en Regelmaat, praatgroepen, medicatie)
  5. Verder gaan met leven (Erkenning en berusting, positieve perspectieven)

 “Een jongere die aan psychoses leidt is pas echt herstelt wanneer hij of zij de ziekte erkent en in staat is om er openlijk over te praten.”  – Prof. Jim van Os

1/100 Nederlanders heeft een psychose gehad of heeft er nog last van. Ondanks het feit dat Ivor’s verhaal er slechts een is, weliswaar uniek, willen wij door zijn verhaal te laten zien en de geformuleerde onderzoeksvragen te beantwoorden in deze documentaire zoveel mogelijk jongeren met een psychose, de omgeving van deze jongvolwassen en de kijker met minder (voor)kennis laten zien wat een psychose is, wat dit doet met een twintiger en hoe deze na een herstelproces (positief) verder kan leven.